نام: | |
ايميل: | |
اخرين نوشتم تو اين بلاگه 
جانم عمرم زندگيم معني هستم ديگه بلاگمو نميخونه پس چه فايده که بنويسم
اي فهيمه ديونتم ساده روان ميگم بدون تو مردم
ميدوني کلمات توانايي بيان احساسمو ندارند
هرکه ميخواد نوشتهاي يک مجنونو بخونه بياد: http://fahimehsadat.parsiblog.com/
اي دو صد لعنت بر اين تزوير دل
من بميرم از چنين رويي خجل
اي فهيمه هان سخن داني تو کن
ورنه خاموشم چو سنگي همچو گل
من سوخته سرما ي تنم بود
از گرمي اين سرماي دلت جان به غمم بود
ناگه به فغان شعله بر افروخت
ديدم که جهان سوخت که اين عشق توام بود
فصل بهارست تجلي گه راز
راز خود را به صوابي بنماز
چون دلت گيرد ز يارت ان نشان
راز دل را هم بگو دل را بسوز
بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و باتمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد
صداش به شکل حزن پريشان واقعيت بود
و پلک هاش مسير نبض عناصر را به ما نشان داد
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما کوچاند به شکل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي اينه تفسير کرد
و او به شيوه باران پر از طراوت تکرار بود
و او به سبک درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد
هميشه کودکي باد را صدا مي کرد
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد
براي ما يک شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا کرد
که ما به عاطفه سطح خک دست کشيديم
و مثل يک لهجه يک سطل آب تازه شديم
و بارها ديديم
که با چه قدر سبد
براي چيدن يک خوشه ي بشارت رفت
ولي نشد
که روبروي وضوح کبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز کشيد
و هيچ فکر نکرد
که ما ميان پريشاني تلفظ درها
راي خوردن يک سيب
چه قدر تنها مانديم
رنگ ياس از نفست باز
عشق تو موج دو درياست
قلب تو بستر درياست
قلب من کف که به درياست
روح تو تردي برگاست
روح من توي ي روياست
چشم تو خط دو راه است
چشم من رفته به راهت
لب تو گرمي عشق است
لب من منبع سرماست
دست من کمتر از ان است
که دهم دست به دستت
پاي تو رو به ي جادست
پاي من مونده به راهت
حس تو ي حس سادست
حس من پر از سوال است
شعر تو مست و قمارست
شعر من خام وخيال است
مي مکم پستان شب را
وز پي رنگي به افسون تن نيالوده
چشم بر خکسترش را با نگاه خويش مي کاوم
از پي نابودي ام ديري است
زهر مي ريزد به رگهاي خود اين جادوي بي آزرم
تا کند آلوده با آن شير
پس براي آن که رد فکر او گم کند فکرم
مي کند رفتار با من نرم
ليک چه غافل
نقشه هاي او چه بي حاصل
نبض من هر لحظه مي خندد به پندارش
او نمي داند که روييده است
هستي پر بار من در منجلاب زهر
و نمي داند که من در زهرمي شويم
پيکر هر گريه ‚ هر خنده
در نم زهر ‚ است کرم فکر من زنده
در زمين زهر مي رويد گياه تلخ شعر من
قاضي کجا مرا به حبس ابد محکوم نموده ام
عشقم مرا به حبس ابد محکوم نموده ام
(محمد)
خراب
فرسود پاي خود را چشمم به راه دور
تا حرف من پذيرد آخر که : زندگي
رنگ خيال بر رخ تصوير خواب بود
دل را به رنج هجر سپردم ولي چه سود
پايان شام شکوه ام
صبح عتاب بود
چشمم نخورد آب از اين عمر پرشکست
اين خانه را تمامي پي روي آب بود
پايم خليده خار بيابان
جز با گلوي خشک نکوبيده ام به راه
ليکن کسي ز راه مددکاري
دستم اگر گرفت فريب سراب بود
خوب زمانه رنگ دوامي به خود نديد
کندي نهفته داشت شب رنج من به دل
اما به کار روز نشاطم شتاب بود
آبادي ام ملول شد از صحبت زوال
بانگ سرور دردلم افسرد کز نخست
تصوير جغد زيب تن اين خراب بود
سهراب
با هم از منطقه به دوکوهه آمده بوديم. ساعت يک و نيم نيمه شب بود. جلسهاي داشتيم که چند نفر از دوستان، از جمله شهيد عباديان، در آن حضور داشتند.
قبل از شروع جلسه، به عباديان گفتم: «هيچ کدام شام نخوردهايم. خودت ميداني که حاجي هم خودش هيچوقت نميگويد، اگر ميتواني برو و شامي تهيه کن.»
عباديان به حاج همت گفت: «حاج آقا! چند دقيقه اجازه بدهيد بروم جايي و برگردم، بعد شما صحبت را شروع کن.»
اجازه داد و عباديان سريع به مقر خودشان رفت و با دو ظرف باقالي پلو و دو قوطي کنسرو ماهي برگشت. قوطيهاي کنسرو را باز کرد و همراه دو ظرف باقاليپلو، جلوي من و حاج همت گذاشت.
حاج همت در حال صحبت، شروع به خوردن کرد. قاشق اول را ميخواست در دهان بگذارد که به عباديان گفت: «بسيجيها شام چي داشتند؟»
عباديان گفت: «همين غذا را.»
حاج همت گفت: «همين غذا که الآن ميخوريم.»
عباديان گفت: «به جان حاجي، آنها هم باقالي پلو داشتند.»
حاج همت پرسيد: «تن ماهي چي؟»
عباديان گفت: «قرار است فردا ظهر به آنها بدهيم.»
حاج همت تا اين جمله را شنيد قاشق غذا را برگرداند و گفت: «به من هم فردا بدهيد.»
عباديان گفت: «حاج آقا! به خدا قسم فردا ظهر به همه ميدهيم.»
حاج همت گفت: «به خدا قسم، من هم فردا ظهر ميخورم.»
اصرار عباديان اثري نکرد و حاج همت همان باقاليپلو را بدون کنسرو ماهي خورد. آن شب دلش نيامد سفرهاش از سفره بسيجيها، حتي به اندازه يک کنسرو ماهي، رنگين تر باشد.
تو که خود خال لبي از چه گرفتار شدي
تو طبيب همه اي از چه تو بيمار شدي
تو که فارق شده بودي ز همه کون و مکان
دار منصور بريدي همه تن دار شدي
عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر
اي که در قول و عمل شهره بازار شدي
مسجد و مدرسه را روح و روان بخشيدي
وه که بر مسجديان نقطه پرگار شدي
خرقه پير خراباتي ما سيره توست
امت از گفته در بار تو هشيار شدي
واعظ شهر همه عمر بزد لاف مني
دم عيسي مسيح از تو ديدار شدي
يادي از ما بنما اي شده آسوده ز غم
سيد علي خامنه اي
دير گاهي است در اين تنهايي
رنگ خاموشي در طرح لب است
بانگي از دور مرا مي خواند
ليک پاهايم در قير شب است
رخنه اي نيست دراين تاريکي
در و ديوار به هم پيوسته
سايه اي لغزد اگر روي زمين
نقش وهمي است ز بندي رسته
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاري است دراين گوشه پژمرده هوا
هر نشاطي مرده است
دست جادويي شب
در به روي من و غم مي بندد
مي کنم هر چه تلاش
او به من مي خندد
نقشهايي که کشيدم در روز
شب ز راه آمد و با دود اندود
طرح هايي که فکندم در شب
روز پيدا شد و با پنبه زدود
ديرگاهي است که چون من همه را
رنگ خاموشي در طرح لب است
جنبشي نيست دراين خاموشي
دست ها پاها در قير شب است
سهراب سپهري