زير بيدي بوديم.
برگي از شاخه بالاي سرم چيدم ، گفتم :
چشم را باز کنيد ، آيتي بهتر از اين مي خواهيد؟
مي شنيديم که بهم مي گفتند:
سحر ميداند،سحر!

سر هر کوه رسولي ديدند
ابر انکار به دوش آوردند.
باد را نازل کرديم
تا کلاه از سرشان بردارد.
خانه هاشان پر داوودي بود،
چشمشان را بستيم .
دستشان را نرسانديم به سر شاخه هوش.
جيبشان را پر عادت کرديم.
خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم.